Daar gaan we verder met onze blogs en het beschrijven van het werk voor onze opdrachtgevers. Bovendien kan je je aanmelden voor onze volgende bijeenkomsten en hebben we onze webshop geopend met ons eerste spel The Ultimate One-liner Game! Je bent van harte welkom.

Na afloop gaat hij zitten en ik geef hem feedback. Dan zegt hij verbaasd: “Dus je vond het goed?” Blijkt dat hij dat niet voor mogelijk had gehouden. Hij zegt er van overtuigd te zijn dat hij nog veel moet leren. En dat hij er vreselijk tegenop zag. Vreemd toch, zo’n overtuiging? We bedenken samen een nieuwe, die beter past bij zijn optreden. Hij bedenkt de overtuiging: ‘ik kan het al,’ maar hij is niet tevreden. Associeert hij met Ratelband. Even later komen we op de overtuiging waar hij wel in wil geloven: ‘ik presenteer mezelf en hou er ernstig rekening mee dat ik dat goed kan.’

Verander ook eens een overtuiging! Je hebt er vast één of meerdere die je niet helpen. Spoor ze op en vervang ze. Verbaas jezelf over hoe leuk en gemakkelijk het kan zijn.

Ben jij ook nieuwsgierig naar de 7 obstakels? En vind je het leuk om met andere jonge professionals eens een avond flink je te verdiepen in wat er voor nodig is om de beste versie van jezelf te zijn? Meld je dan aan voor “Being the Best you can be”. We hebben al 8 aanmeldingen binnen voor de sessie die we houden op 25 januari in Gorssel (bij Deventer). Kom jij ook?

Huub en ik zijn tijdelijk Universitair Docent op onze eigen vertrouwde Universiteit Twente. We geven het vak Communication Skills aan eerste jaars studenten International Business Administration. 9 eerstejaars, die duidelijk hun weg nog zoeken op de Universiteit, binnen hun studie en onderling komen nieuwsgierig het lokaal binnen. Mag ik naar de WC, vraagt er een wat wijfelend na dik een half uur. Stel nou dat ik nee zou zeggen, vraag ik haar en de groep, zou ze dan nog wel horen wat ik vertel, of is ze alleen maar druk met niet naar de WC gaan. Gezamenlijk komen we erop uit dat het vanuit het oogpunt van zender, ontvanger en het vermijden van ruis van groot belang is dat ze zo snel mogelijk gaat en weer terug is. Dit maakt ons werk nou zo leuk. Je hoeft helemaal geen hoogdravende modellen in te voeren. Gewoon even inzoomen op de vraag: mag ik naar de WC. Leuker kan werk toch niet zijn….

Wat doe je dan? Geef je jezelf op je kop? Ga je zitten fantaseren hoe ontzettend stom alle anderen het wel niet van je zullen vinden? Of nog sterker, ga je doemdenken hoe deze kapitale fout de rest van je carriere en wellicht je hele leven negatief zal beinvloeden?

Mij zijn geen van deze scenario’s onbekend. Maar ik weet inmiddels dat zo omgaan met een fout enorm veel tijd kost en niets oplevert, dat het me uit mijn werkflow brengt en dat de soep meestal uiteindelijk niet zo heet wordt gegeten.

Dus heb ik de afgelopen jaren mijn strategie in het omgaan met fouten veranderd:

1.  ik deel mijn fout nu direct met iemand. Maakt me eigenlijk niet zoveel uit wie. Helpt enorm, want als ik mezelf hoor praten over wat ik heb gedaan, ontstaat er direct een soort relativering die niet ontstaat als ik het voor mezelf hou en aan het denken (lees tobben) sla. Bovendien reageert de persoon aan wie ik het vertel over het algemeen uitermate sympathiek of hij/zij lacht me zo hard uit, dat ik vanzelf mee ga lachen, of leeft zo mee in mijn leed dat ik me gesteund voel.

2. In plaats van te blijven hangen in de fout, ga ik na wat ik kan doen om te voorkomen dat ik de fout in de toekomst nog een keer maak. Wat is er nodig? Een checklistje, incubatietijd, een reminder, iemand anders die meedenkt of iets voor me regelt?

3. ik veroordeel mezelf niet, maar roep: Ik maak fouten en leer er veel en snel van. En nu weer door!

Vanavond had ik weer zo’n moment waarop er iets fout ging en iemand maakte me er via de mail direct op attent. Ik mailde terug dat ik het had gezien en dat ik ervan baalde. Ach joh, gebeurt iedereen wel eens, no worries, mailde hij terug. Kijk, dat was nou wat ik nodig had! Strategie 2 en 3 er snel achteraan….. en weer door!